"สวาสดีข่ะ ทั่นพู่มีเกลียด ดิฉั่น หลีซะ มาโกโตะ
โจ๊ะพรึมพรึม จ้าวหนาที ดู๋แหล แล่ กามกาบ กาน ปราสานงา หนวยแหงน พี่เสด ซื่อ สี่ง พีม
พรอม ปาตีบาด หนา ถี่ แลว ก๊ะ"
(สวัสดีค่ะ ท่านผู้มีเกียรติ ดิชั้น ลิซ่า มาโกโตะ
โจ๊ะพรึมพรึม เจ้าหน้าที่ดูแลกำกับการประสานงาน หน่วยงานพิเศษสื่อสิ่งพิมพ์พร้อม
ปฏิบัติหน้าที่แล้วค่ะ)
-"ลิซ่า"
สาวลูกครึ่งที่มีหลายเชื้อชาติ ทุกครั้งเธอมักจะแนะนำตนเอง เพื่อให้ชินกับภาษาไทย
ที่เธอ อยู่มาจนมีแฟนเป็นตัว แต่ยังไม่เป็นตนมา 8 รอบแล้ว
ภาษาไทยเธอก็ยังคงเป็นแบบที่ผู้อ่านได้อ่านข้างต้น
เหตุนี้เอง จึงทำให้ ลิซ่า มักจะมี
แฟน - สามี หรือ "ผัว" กับเขาไม่ได้ซะที
สาเหตุจาก ภาษาถิ่นกำเนิดฝั่งตุรกีเข้ามาแรง แซงทางโค้งบ่อย
บทผัวจะ "ซ-อ-ย" เธอก็สอยถี่ๆ เจ็บกันระนาว
ไม่ได้เสียวกันระเนือง เนื่องจาก ภาษาที่เธอใช้มันสุนทรีเกิน 85 นิวตัน
"ความเข้าใจคือ บ่อเกิดของความรัก"
แต่ ลิซ่าที่เธอไม่สามารถทำให้ใครเข้าใจได้ (เป็นอย่างดี) นี่สิ มันทำให้เธอช่าง ว้าเหว่ ยิ่งนัก โอ้ว * * *
"จ่า หมี คร่าย บ๋าง หมาย ถี่ จ่า หมา เหล จร๋าย~" เธอร้องเพลง"ข้างหลังภาพ" จนหมาเหมอ วงแตกทุกครั้ง
ที่หอบร่างสูงโย่งราวยีราฟกินยาเพิ่มส่วนสูงเฉียดเสาไฟฟ้าเดินกลับบ้าน
"น้องๆ เพ่ไปส่งมัยขรั่บ"
- "ชินมัย"
หนุ่มมอไซค์รับจ้าง เจ้าสำอางค์ เปล่งเสียงแหลงใต้ สำเนียงเข้ม ดุดัน ทักทายสาวโย่ง
"อูย ตาย แหลว หนาน หนาน ถี่ จ้า หมี โคน กลา ขาว หมา ถาก เดี๋ยน" (อู๊ย ตายแล้ว นานๆทีจามีคนกล้าเข้ามาทักเดี๊ยน)
"ม่ายรูสิขรับหนอง รูแต่หวาหนองสูงดี๋ ผีอยากให้หนอง ไปเป๊นราวตากผ้าที่บ้านให้หน่อยอะ"
ลิซ่าฟังออกบ้างไม่ออกบ้าง แต่เธอก็รุ้สึกว่า เหมือนกำลังโดนจีบนะ เธอก็เพิ่มดีกรีความแดง ของทั้งหน้าให้เท่ากับปากของเธอ
ที่เจิมลิปเสมือนถูก TOA ฉาบพร้อมเคลือบ COAT ไว้
"ผี จ๋า ปาย หนาย ผี ก๋อ ป๋าย เทอ จ๋า บาน หนอง หยู แค แทว นี หล่า ขา" (พี่จะไปใหนก็ไปเถอะค่ะ บ้านน้องอยู่แค่แถวนี้ล่ะคะ)
ลิซ่าเบรคไว้สักครู่ กลัว ถูกจู่โจมจากหนุ่มใต้ กระทันหัน
"เอาเถ่อ น้องขรับ พี่ยินดีไปส่ง"
"อ่อ หนอง ขับ หมอ ไส ไหม เปน น่า ก๋า" (อ๋อ น้องขับมอไซค์ไม่เป็นนะคะ)
เอ่อ . . . . .
- - - - - -
เอกกกกกกกกก อี เอกกกกกกกกก อี เอกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก
(เสียงไก่ขันแบบนี้ เพราะ พอดีเจ้าของไก่ตัวนี้ชื่อ เอกค่ะ ท่านผู้อ่าน)
เอี๊ยดดดดด * * * *
มอไซค์คันงามจอด ปาดหน้าลิซ่า เรียบแปล้ซะยิ่งกว่าปาดเค้กงานวันเกิด
จนเธอต้องหยิบหน้ากลับเข้าที่ พร้อมด่าเช็ดตะเบ็ด เป็น ภาษาตุรกี ซึ่งเฮือกใหญ่
"ใจเย๋น เย็นขรับน่องขรับพี่ชินมัยเอ๋งขรับ" ชินมัย ยิ้มพร้อมรอยยิ้มหนุ่มใต้ที่ลิซ่ารู้สึกหวั่นไหวกับรอยยิ้มนี้เหลื๊อเกิน
* * * *
"เดี๊ยว พี่จะไปส่งที่บริษัทนะขรับ" ชินมัยออกปากจะไปส่งลิซ่า
ลิซ่าได้แต่ยิ้มให้มอไซค์รับจ้างหนุ่มชาวใต้อย่างอ่อนโยนก่อนจะขึ้นซ้อนท้ายด้วยความระมัดระวัง
เพราะนั่งไปอยุ่ดีดี หัว หรือ ลำตัวของเธอ อาจจะฟาดคานหรือสายไฟฟ้าเอาก็ได้ ใครจะไปรู้ล่ะ
ทั้ง 2 คนเริ่มสานความสัมพันธ์กันเรื่อยๆ . . . . .
- - - - -
จนหลายครั้งที่ทั้ง 2 เกิด ปากเสียงกัน
วันหนึ่ง ทั้งคู่มีปากเสียงกันถึงขั้นรุนแรง (ม๊ากกกกนะยะ)
"อรีฝรั่งบ้า พูดจาไม่รู้เรื่อง กลับบ้านมรึงไปหาผัวฝรั่งไป๊ กรูชักจะเบื่อมึงแล้ว"
ลิซ่า ที่ ปกติ ได้แต่ทนฟังชินมัยด่าทอเธอมาตลอด เธอก็เกิดอาการน้อยใจขึ้นมาทันที ...
- - - ลิซ่ากลับจากออฟฟิศเร็วไว แพคกระเป๋าตีตั๋ว เชคพาสปอต เรียบร้อย
- - - และ นั่งแท๊กซี่ไป แอร์พอท โดยมอง ชินมัย ทิ้งท้ายด้วยการมองเขาด้วยสายตาที่ .... สุดแสนจะเสียใจ ...
ลิซ่าสอดซองจดหมายไว้ที่สายไฟเส้นที่ 3 นับจากด้านซ้ายของบ้านยายช้อย (รหัสลับที่รู้ๆกันกับชินมัย)
ชินมัยปีนขึ้นไปเอา จม. ฉบับนั้นมาอ่านด้วยความสงสัย ...
"ถืง ผี ชีน หมาย ที่ หลี ส่า ร้าก ม่าก ม่าก
มาน โขง ตอง ถือ เว๋ ล่า แหลว ที่ หลี ส่า ตอง กาบ บ๋าน
ถืง แหม หวา ราว อ๋าจ จ๋า หมาย ด๋าย เจ๋อ กาน อีก แต่ หลี สา ก๋อ ขอ หาย ผี ชีนหมาย ด๋าย โพบ กาบ โขน ถี ดี๋ดี๋ แหล
พูด ผา สา ของ ผี ได้ ...."
(ถึงพี่ ชินมัย ที่ลิซ่ารักมากมาก
มันคงต้องถึงเวลาแล้วที่ลิซ่าต้องกลับบ้าน
ถึงแม้ว่า เราอาจจะไม่ได้เจอกันอีก แต่ลิซ่าก็ขอให้พี่ชินมัย ได้พบกับ คนที่ดีดีและพูดภาษาของพี่ได้)
---- ชินมัยได้อ่านจดหมายแล้วก็น้ำตาใหล เพราะ ลิซ่าเป็นผู้หญิงที่เขารักและห่วงใยมากที่สุด ถึงแม้ปากของชินมัยจะไปไว กว่า BTS
และ อันตรายพอพอกับ รถไฟใต้ดินก็เถอะ (เอ๊ะ คนเขียนเปล่าประชดความปลอดภัยของ องค์การขนส่งนะคะ โฮะๆๆ)
แต่เขาก็ทำอะไรไม่ได้ เพราะเขาเป็นเพียงมอไซค์รับจ้างธรรมดาคนหนึ่งเท่านั้นเอง
- - - - - - 4 ปีผ่านไป ไวเหมือน เรียนปริญญาตรี .... (มันจริงมั๊ยละเอ้อ)
"สวัสดีค่ะ ลิซ่าค่ะ ขอขอบพระคุณทางทีมงานที่ช่วยสับสนุนโปรเจคของลิซ่ากันเป็นอย่างดีนะคะ"
ลิซ่ากลับมาเมืองไทย และทำงานที่บริษัทเดิม เธอ เปลี่ยนแปลงตัวเองได้ดีขึ้น
เธอหัดเรียนภาษาไทย
เธอรำไทย
เธอร้องเพลงไทย
เธอเล่นมวยไทย
เธอทำผมทรงมหาดไทย!!!
และที่สำคัญ เธอได้ "ผัว" เป็นคนไทย
ผัวของเธอก็คือ คนงานขุดเหมืองแร่ที่บ้านเกิดของเธอนั่นล่ะ เธอกับเขามีลูกชายด้วยกันหนึ่งคน
- - - - -
ตกเย็นของวันนั้น ชินมัย ที่หันมาจับลูกชิ้นปิ้งและส้มตำขาย
พบกับ ลิซ่า พร้อมครอบครัวอีกครั้ง ....
ชินมัยยิ้มหวานให้ลิซ่า พร้อมยื่น บางสิ่งบางอย่างให้กับเธอ
"ลิซ่า .. ชินมัยรอวันที่ลิซ่ากลับมา ... ชินมัยรุ้ว่า มันอาจจะเปลี่ยนไปเป็นแบบเก่าไม่ได้แล้ว แต่ชินมัยก็อยากจะให้ลิซ่ารับนี่ไว้
มันคือ สิ่งของที่ชินมัยจะให้ลิซ่า ตั้งแต่ทะเลาะกับลิซ่ามานานแล้ว"
ลิซ่า แกะออกดู ด้านในมันคือ!!!
- แบบเรียนภาษาไทย -
"ลาก่อน ขอให้ลิซ่ามีความสุข"
ชินมัยพูดจบเขาก็เข็นรถลูกชิ้นปิ้ง หายไปพร้อมแผ่นหลังอันเศร้าสร้อย .....
จบบริบูรณ์ ...
