ตุ้ม
... สาวน้อยขบเผาะวัย 18 ปี เธอนั้น
Import จาก N.hinhae Street ,NSH District LA Prov
หรือภาษาไทยกระชับกำกับว่า ถนนโนนหินแห่ อำเภอหนองสองห้อง จังหวัดร้อยเอ็ด
เธอมีดีกรีเป็นถึงนางงามปลาร้าทรงเครื่องประจำหมู่บ้านเมื่อปี 2547
บอกตรงๆว่า อีตุ้ม มัน "สวย"
สั้นๆนะจ้ะ "สวย"
และปัจจุบันเธอดำรงตำแหน่ง ผู้ช่วยฝ่ายการเรือน หรือพูดง่ายๆว่า คนใช้
ณ บ้านคุณนายหว่อง ณ ไฮโซ ทองหล่อ . . . .
"สวัสดีเด้อค่ะ อีพอ อีแม"
"เดี๊ยน ตุ้มเม้ง เซ่งอีหลี ขอฝากเนื่อฝากตัวด้วยเด้อค่ะ"
ประโยคทักทายที่แสนจะ Simple without Complex ของเธอ
ทำให้นายจ้างของเธอถึงกับตลึงในความ เป็นอีสานสะเดิดข้าวเจ้าได้อย่างแรง
โดยเฉพาะ อีพอ อีแม่ เนี่ย ทำไมมันต้องมีอีด้วยว๊ะ!
- - - - -
เปี๊ยก
นายจ้างไฮโซ ลูกชายเจ้าของบ้าน ตระกูล ล่ำไม่ล่ำ ก็ซั่มละกัน
ทั้งหล่อ เท่ มาดแมน จนเปี๊ยก เป็น Appeal ของสาวๆแดนปลา(ร้า )ดิบ แบบ ตุ้มนั้นคนนึงล่ะ
"สวัสดีค่ะ คุณเปี๊ยก รับน้ำอะไรดีค๊ะ!" ตุ้มทักทายเปี๊ยกที่โต๊ะอาหารยามเช้าด้วยรอยยิ้มที่เต็มไปด้วยเส้นมะละกอดิบ
"นี่ ตุ้ม บ้านเราไม่ใช่ร้านอาหารนะที่ต้องถามอะ" พร้อมกับหงุดหงิด กางหนังสือพิมพ์มาอ่านแบบผู้ชายไฮโซนักธุรกิจพันติ้ว
"แหม ก็ตุ้ม Just อยากจะ สปี๊คกับคุณเปี๊ยกเท่านั้นเองนี่นา" ตุ้มพูดพร้อมทำท่าเหมือนตัวเองเป็นบียอนเซ่กำลัง เลื้อยคอร้องเพลงอยู่
และตุ้มก็สบัดผมของเธอบิดเดินไปตู้เย็น ไปเอาน้ำ
"น้ำก๊ะ" ตุ้มยื่นน้ำให้เจ้านายสุดเท่ห์ของเธอ พร้อมรอยยิ้มที่ผลิตมาจากหน้าที่บานเท่า DTH หลังคาบ้าน
"อืมขอบใจ เด๋วจะไปทำงานแล้ว ช่วยหยิบกุญแจรถให้ทีนะ" เปี๊ยกพูดพร้อม ผงกหัวแก้เคล็ดคอ ดัง 2 ก๊อก ก่อนลุกจากโต๊ะ
oO0"อูว คุณเปี๊ยกขา ทำไมคุณช่าง หล่อเริ่ด เพอเฟค แบบนี้ อะฮุอะฮิ" ตุ้มเยิ้มหยาดย้อยมองตาม เจ้านายผู้ชายเหมือนเห็นไก่ย่างที่กำลังเอาออกจากเตา
"เฮ้ย อิตุ้ม! มึงจะแดก คุณเป๊ยกเรอะ!" เสียงแหบห้าว ของป้าแม้น คนครัวประจำบ้าน
"ป่าวนี่ป้า ก้อคุณเปี๊ยกเค้าเท่ดีอะ จะปลื้มไม่ได้เรอะ ฮ่วย!"
"หรือว่าเอ็ง จะชอบคุณเปี๊ยกล่ะ?!" ป้าแม้นถามได้โดน หัวใจเท่ากล่องไม้ขีดของ สาวน้อยเข้าอย่างจัง
"โอววว หม่าย ก๊อด!" ตุ้มอุทาน
"ถ้าตุ้มชอบคุณเปี๊ยก ก็คงเหมือน ดอกอุตพิษกลางอเมซอน ส่งกลิ่นไปลอนดอนล่ะมั๊งป้า!"
ป้าแม้นทำหน้างงๆ ว่าเอ๊ะมันที่ใหนวะ แต่ช่างแม่งเหอะ เอาเปงว่า แปลว่า เป็นไปไม่ได้แน่ๆ
"อย่าให้รู้นะมึ๊งงง อีตุ้ม" ป้าแม้นพูดพร้อมยิ้มๆเล็กๆให้กับสาวน้อยนักฝัน
- - - - -
4 โมงเย็น เลิกเวลางาน เปี๊ยกกลับบ้านตรงเวลาเป๊ะ
เปี๊ยกกลับบ้านพร้อมของฝากชิ้นหนึ่งให้ ตุ้ม
มันคือตุ้มหู "ข้าวเหนียว Figure" ที่เปี๊ยกซื้อมาจากงาน อีสาน Festival
"คุณ ... คุณเปี๊ยกซื้อมาฝากตุ้มเหรอค๊ะ" ตุ้มถามเปี๊ยกด้วยน้ำเสียง คีย์ E จน นกแถวเสาไฟ พร้อมเปล่งเสียง คีย์ B ตาม
"ก็เห็นมันน่ารักดี จะซื้อมาฝากเธอไม่ได้เหรอ" เปี๊ยกตอบกลับพร้อมรอยยิ้มที่แสนอบอุ่น
ตุ้ม ตาถลน และเดินแบบ หุ่นยนต์กลับไปที่ห้องของตัวเอง ...
- - - - -
"กรี้ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด
กรี้ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด
กรี้ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด
กรี้ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด
กรี้ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด"
ตุ้มกรี้ด ใส่น้องหมอนส่วนตัวของเธอ ด้วยแบบว่าความโดนใจเข้าอย่างจัง
ทำไงดีเนี่ยทำไงดี หรือคุณเปี๊ยกก็จะมีใจให้เรา!!! โอยย มายแองเจิ้ล ปลาร้าสิ บ่เบิ๊ดใหเด้อ
ตุ้มรำพึงรำพันกับตัวเอง ก่อนวิ่งออกไปจัดการงานบ้าน ด้วยอารมณ์สุนทรี
- - - - -
เช้าต่อมา
"สวัสดีค๊ะ คุณเปี๊ยก น้ำส้มค๊ะ"
ตุ้มเสริฟน้ำส้มยามเช้าให้เจ้านาย พร้อมโชว์ตุ้มหูที่เป็นรูปข้าวเหนียวแสนหนักอึ้ง แต่ดิชั้นยอมใส่ค่ะ เพราะ คุณเปี๊ยกซื้อให้
"ขอบใจนะ ตุ้ม วันนี้ ไม่ถามแล้วเหรอว่าจะรับน้ำอะไร?"
ตุ้มทำหน้าเอ๋อเล็กน้อย เพราะ จำได้ว่าพึ่งโดต่อว่าไปเมื่อวานหยกๆ
"เอ่อ คือ ว่า คือ เอ่อ คือ ว่าคือ * * * "
ตุ้มเขิลเล็กน้อยที่โดนเจ้านายที่ตัวเองแอบรักแซว
หลังจากนั้น เปี๊ยกและตุ้มก็ใส่น้ำตาล เคี่ยวจนหวาน จนใครๆเห็นก็อิจฉา
คุณนาย คุณแม่ขาของคุณเปี๊ยกนั้นหรือ
โอย เธอเห็นชอบค๊า ใครจามาเป็นลูกสะใภ้ของแกก็ได้ เพราะแกกลัวลูกเป็น เกย์ สุดริด
ยิ่งได้ ตุ้มมาเป็นเมียนี่ดีใหญ่ คุณแม่ขาอยากให้ตัวเองพบกับ นิยายรักน้ำเน่า
ประเภท เจ้านายกับคนใช้ แฮปปี้ .. ปี้ ... ปี้ .. และ ปี้ กันจนได้เป็น ผัว-เมีย กันเนี่ย
ไม่ต้องดูในทีวีแล้วค่ะ
ส่งตรงถึงบ้าน!!!
- - - - -
... เปี๊ยกขับรถออกจากบ้านไปทำงาน
ป้าแม้นเดินมาพร้อมดิ้นเพลง I will survive
"อีตุ้ม! กูบอกมึงแล้วนะคะ ว่า ไปชอบคุณเปี๊ยกระวังจะผิดหวัง!"
"ไม่กลัวเด้อ ป้าขา เพราะคุณเปี๊ยกออกจะน่ารัก และเอาใจเดี๊ยนขนาดนี้ โอะโฮะๆๆๆ"
"เฮ้อ เอาเถอะ กรูให้อภัย เด็กบ้านนอกฝันกลางวัน" ป้าแม้นชดช้อยหยอดคำพูดหวานๆให้ ตุ้ม
"ป้าไม่ต้องมาพูดน่า ป้าไม่เข้าใจตุ้ม!!!" แล้วตุ้มก็เดินหน้าอมชมพูไม่ต้องพึ่ง โลชั่นอะไรทั้งนั้น เดินไปทำงานบ้าน
- - - - -
"คุณเปี๊ยกขา- - - - -- " ตุ้มลากเสียงเป็นคีย์ F เตรียมขึ้นจังหวะ ใขณะที่กำลังไปรับ
เจ้านายที่เธอแอบรักจากการกลับมาจากทำงาน
แล้วก็ต้องหล่นคีย์ โป๊ะ บรึ้ม * * *
สาวในชุด OL (Office Lady) สูง สง่า ร่างเพรียวลม เดินทอดน่อง
ราวๆ ลูกRaisin ผสมโยโย่ ศวดี มาผุดมาเกิด
โอ้ว แม่จ้าว
หัวใจสาวน้อยร้อยเอ็ด หล่นร่วงลงกับพื้นซีเมนต์ตราแมวน้ำ อย่างน่าทนุถนอม
ก่อน จะหน้าซีดเป็นโจ๊กร้านป้าเจี๊ยบปากซอย เดินไปเอาน้ำมารับแขก
- - - - -
"ลิซ่าจ๊ะ นี่คือบ้านพี่เอง เดี๋ยวพี่จะแนะนำให้ลิซ่ารู้จักกับคุณแม่"
เปี๊ยกประคองลิซ่า อย่างระมัดระวัง เพื่อพบกับ คุณ เลิศหล้า ณ ไฮโซ ทองหล่อ ล่ำไม่ล่ำ ก็ซั่มละกัน (โอย ชื่อหรือนี่ กรูคิดได้ไง)
"สวัสดีเคอะ คุณแม่เขอะ" ลิซ่ากราบสวัสดีคุณแม่เหมือนยีราฟเล่นโยคะ ด้วยความพยายามสูงเล็กน้อย
เนื่องจากลิซ่าเป็นลูกครึ่ง ไทย-อังกฤษ-เยอรมัน-ลิเบีย-เอธิโอเปีย-อิหร่าน-ยูโกสลาเวีย จึ่งทำให้ เธอจะแสดงท่าทางประจำชาติได้ยาก เพราะ
เธอหลายชาติเหลือเกิน
"โอ้ว งดงามยิ่ง ประดุจดั่ง น้ำค้างบนยอดห้าง ดิเอมโพ๊~~~~เรียม ประดุจข้าวเกรียบกระดังงา หน้าคาราเมล"
คุณแม่ขาช่างถูกใจลิซ่ายิ่งนัก โอ้ว ประทับใจในความเป็นไทยของ สาวหลายเชื้อชาติคนนี้จัง
แล้ว ตุ้มล่ะ อีตุ้มที่ Import จาก ร้อยเอ็ด .... กี่หมื่นปี มันก็ต้องเป็นแค่ อีตุ้มงั้นเหรอ
ตุ้มน้อยใจ
เหมือนเป็นการอกหักครั้งแรกในชีวิตกับเจ้านายสุดชีวิต
ลาก่อนค่ะ คุณเปี๊ยก ตุ้มมันคงไม่มีวาสนาพอที่จะเป็น ศรีภรรยาที่ดีให้เจ้านายที่แสนไฮโซอย่างคุณแน่
ตุ้มคนสวยแพคกระเป๋าตราไข่ห่านคู่ที่เธออุตส่าห์เก็บตังซื้ออย่างระมัดระวัง
และเธอก็จากไปพร้อมจดหมาย ปริศนา ...
ก.เอ๋ย ก ไก่
ข ไข่ ของ เค้า
ค ควาย ของเรา
งง เลยสิ เออ
- - - - - -
โอว ไม่ . . .ไม่นะไม่
เปี๊ยกสุดแสนจะเสียใจมาก เพราะไม่ได้อธิบายให้ตุ้มรู้ว่า ลิซ่าคือลูกน้อง ที่ทำงานได้ดีที่สุดคนหนึ่ง
แล้วอยากจะพามาบ้านให้ทุกๆคนรู้จักเท่านั้นเอง
เปี๊ยกเริ่มขับรถ ตระเวนหา ตุ้มอย่างกระวนกระวายใจ
เขาคิดว่า ตุ้มเดินไปได้ไม่ใกลหรอก เพราะซอยแถวบ้านเขา ขึ้นชื่อเรื่องทางวกวน
ถึงขั้นมีบริษัทเกมส์ มาสำรวจพื้นที่เอาไปทำทางวงกตในเกมส์คอมพิวเตอร์นู่น
- - - - - -
"ตุ้ม!!!!!!!!"
เปี๊ยกเรียก ตุ้มด้วยเสียงอาลัยอาวรณ์
"ใช่สิ ... " ตุ้มเริ่มพรรณา
"ตุ้มมัน อีเด็กบ้านนอกคอกนา ปลาร้าสับ ตุ้มมันเป็นแค่เด็กรับใช้ในบ้านคุณเปี๊ยกนี่คะ"
"ใช่สิ คุณเปี๊ยกแค่จะหลอกให้ตุ้มรัก เพื่อทำให้ตัวเองดูดีงั้นสินะ ใช่สิ"
เปี๊ยก ปิดปากตุ้มไว้ พร้อมยัด คลอเรทสีเขียวให้ตุ้มหนึ่งเม็ด เพราะเขาได้กลิ่นปลาร้าจากปากของเธอ
"ไม่นะตุ้ม... อย่าเพิ่งคิดมาก พูดมาก"
"เปี๊ยกไม่เคยเจอใครที่ทำให้ชีวิตเปี๊ยกมีความสุขแบบนี้มาก่อน"
"สิ่งที่ตุ้มทำให้เปี๊ยกมาตลอด เปี๊ยกไม่เคยคิดเลยว่า ตุ้มเป็นคนรับใช้ของเปี๊ยก"
"ตุ้มรู้มั๊ยว่า เปี๊ยกทั้งเอ็นดู และ แคร์คุ้มมาก"
"ถึงแม้เราจะต่างกัน ... แต่เราก็สามารถทำให้มันเท่าเทียมกันได้"
"เพราะ ความรัก ที่เปี๊ยกรู้ว่าตุ้มมีให้เปี๊ยกไงล่ะ"
oO0"(อ้ววววกก")
(ป้าแม้นที่แอบดูอยู่ข้างพุ่มไม้ แอบอ้วก ออกมาเล็กน้อย)
และ เปี๊ยกก็เล่าสถานะภาพของ ลิซ่าให้ตุ้มฟัง
ตุ้มปล่อยโฮ เล็กน้อยแต่พองาม และ ยืนกอดกับเปี๊ยกอยู่ข้างถนนด้วยความสุขที่สุด ในชีวิต
เท่าที่ เด็กสาวน้อยๆจาก บ้านนอกแบบตุ้มจะเคยพบ ...
